عشق نافرجام

عشق نافرجام

قلب من از تو شکست چون تو مرا رنجانده ای

عشق ناب ام را بدان در زیر پا لِه کرده ای

آب ریخت آئینه بشکست هر دو دل از هم شکست

گوئیا عالم خراب شد کشتیا در گِل نشست

رشته زنجیر این دلها ، دگر از هم گسست

عاشقی و عشق ناب ما ، بگو درهم شکست

این وسط ما مانده ایم آواره غمگین خسته ایم

هم صداقت مُرد هم عشق در جهان پر بسته ایم

شاید این آخر کلام و متن من باشد ، دلا

دل شدیم کندیم ز جا آخر ندانستم چرا

نه چِشَم دید ، نه شنید گوش ، صحبت از نامحرمی

فکر می کردم دلیّ و محرمِ راز منی

هر چه بود این هم گذشت خوب و بدش هم با خداست

هم دهن لقّ ، هم دهن بینی و هم قلب ات سیاست

ما بنی آدم ، که می دانی همه یک گوهریم

ما مسلمانیم و مومن ، خون ایمان در رگیم

هر دلی از دلخوشی لذت برد این عیب نیست

عشق این است، در مقابل چشم و دل باید گریست!

حرف حق تلخ است ، اما رحمتی آرد ببار

نوش داروئیست بعد از مرگ سهراب ای نگار

کینه توزی کار زشت است قلب من صاف است صاف

حال و احوالم بهم پیچپده است همچون کلاف

سخت شد این روزها برما ، برایت نوش بود

چون حقیقت برملا شد ، این برایت نیش بود

نه خردمندی نه عاشق نه حقی نه حق شناس

می درخشی نور باشد گاهگاهی بی حواس

باغبانم ، نه رُزی ، نه نسترن ، نه عطر یاس

خوب فهمیدم ، مرا با هر کسی ، کردی قیاس

چون خطا کاری خطا کردی دلا دادی تقاص

پس بماند حرفها ، ناپخته ، خامی ، بی حواس

عشق طوفان خورده ات بی خانمانت کرده است

شِکوِه دارم از زمانه ، آدمیت مرده است

احمد باقری

آنا یوردوم شربیان...